Kasper, verdorie !

Vanmorgen bereikte ons het onheilsbericht. Jij, ons speerpunt, onze topper, mijne maat, … hoe is het mogelijk ?

Je kwam uit onze jeugdwerking, waar het podium jouw habitat werd. Een zijsprong naar het wielrennen, om sterker terug te keren naar het triatlon. Uiteindelijk terug bij de groen-zwarte brigade, in het hart gesloten door iedereen : jouw concurrenten, altijd onder de indruk van jouw bravoure, jouw recreatieve clubgenoten, waar je steeds een babbel of een tip voor over had, het bestuur, de sponsors, de sympathisanten, de organisatoren, …

Iedereen stond in bewondering voor jou. Jouw ambities stak je nooit onder stoelen of banken, je maakte altijd de wedstrijd, jouw hart lag op jouw tong, althans dat dachten we …

We blijven achter en zullen jouw keuze moeten respecteren en een plaats moeten proberen geven.

Kasper, de vele mooie herinneringen zullen de bovenhand halen, maar je had verdorie beter een gat geslagen tijdens het fietsonderdeel van een triatlon, nu heb je een gat geslagen dat niemand nog kan dichtfietsen.

Bewondering, respect, liefde, … het ga je goed, Phil !

Bart, Dorine, Stefanie, Korneel en Joke, Elodie en Bart, veel sterkte in deze moeilijke tijden.

Ik wil graag deze tekst meegeven aan iedereen die jou graag zag. (Bedankt Cil Degros)

We leven, beleven
We feesten, genieten
We zijn gelukkig
We zijn verliefd
We doen wat we graag doenWe zijn soms ambetant
We zagen
We zijn soms boos

Maar met een bericht als dit, zijn we plots gewoon stil en verdrietig!