14359039_1285141354851954_7957010879882399657_nOok in 2017 gaan we Door De Finish.  Mensen die nog nooit aan triatlon deden, maar die hun grenzen willen verleggen en eens de aankomstlijn van een 1/8ste of 1/4de triatlon willen overschrijden, zijn welkom.

Het ultieme doel is de deelname aan de Izegemse Triatlon op 15 augustus.

Wij zijn ervan overtuigd dat dit mogelijk is in een gezond evenwicht met werk en gezin.  Indien men zich kan engageren tot 3 à 4 trainingen per week, is het behalen van de aankomst van een 1/8ste of 1/4de triatlon een realistisch doel.

Tijdens de winterperiode trainen we het lopen en werken we aan de zwemtechniek.  Vanaf februari komt daar een wekelijkse fietstraining op zondagvoormiddag bij.

Op dinsdagmorgen van 06u00 tot 07u00 en op zaterdagmiddag van 11u30 tot 12u30 telkens in het zwembad te Izegem,  ontfermen Linda Demeyere (dinsdagmorgen) en Davy Grymonprez (zaterdagmiddag), zich over deze beginnende triatleten om hen de nodige zwemtechniek aan te leren of bij te schaven.

Op donderdagavond, om 19u, kunnen de DDF-atleten, afhankelijk van hun loopniveau aansluiten bij de verschillende groepen op de looptraining.
De sleutel tot het succes van deze formule zit hem in de goeie sfeer onder de verschillende DDF-ers, de uitstekende zwemlessen/zwemtrainingen en de aangepaste loop- en fietstrainingen.

Wie graag eens de bevindingen wil weten van Katrien Decanniere die het DDF project met succes volbracht heeft kan dit hier: katrien_decanniere_ddf_lanzarote
Ook andere ITC’ers, waaronder Jo Cinjaere, Nancy Werbrouck, Willem Decock… die het project doorlopen hebben komen aanbod met hun ervaringen, deze kan je hieronder lezen.Vuylsteke

In 2015, 2016 & 2017 wordt het DDF-project ondersteund door projectsponsor Constructie Vuylsteke.

Vandaag is mijn (eerste) triatlonseizoen reeds afgelopen:
Een jaar waarin ik geleerd heb dat zelfs verstokte woestijnvissen ook van het water kunnen leren houden. Meter per meter kon ik letterlijk mijn grenzen in het zwemmen verleggen, mijn angst voor water ombouwen in respect voor water,
een jaar waarin ik geleerd heb dat deftig materiaal en instelling van primordiaal belang zijn om blessurevrij te sporten,
een jaar waarin ik een echte collegialiteit heb mogen beleven in een prachtige warme club als EFC-ITC, het bewijs dat een individuele sport als triatlon een echte teamsport is,
een jaar waarin je regelmatig jezelf tegen komt terwijl je je grenzen verlegt,
een jaar waarin een kinderdroom realiteit wordt. Waar ik voordien eerder het gevoel had dat deze droom een nachtmerrie was (want water en zwemmen waren voor mij als water en vuur), een kinderdroom van meedoen aan een triatlon,
een jaar waarin je leeft en werkt aan het realiseren van een doel en er samen met vrienden naartoe werkt,
een jaar van effectief beleven wat het is om uiteindelijk na alle inspanningen en ontberingen uiteindelijk je doel te bereiken en je droom waar te maken,
een jaar waarin je besmet wordt met een gezonde microbe die triatlon is,
een jaar van deftige en echte professionele begeleiding van ervaringsdeskundigen ook voor recreanten in de sport,
een jaar om nooit meer te vergeten : iedere meter effectieve triatlon staat in mijn geheugen gebrand als een leuke herinnering, afzien en genieten, verhalen voor later,
een jaar dat smaakt naar meer (na de kwart komt de halve en na de halve komt …)

kortom een jaar dat de start is van hopelijk nog vele jaren triatlonfun,
een jaar …..gewoonweg een aanrader voor iedereen.

Bedankt aan iedereen die me heeft aangemoedigd, die me met raad en daad bijgestaan heeft en die me geprikkeld heeft om angsten te overwinnen!
N’een grote merci aan EFC-ITC en heel de entourage !!!!!!!!

Jo CinjaereJo Cinjaere
Noem het penopauze, midlifecrisis of gewoon “t zot in de kop”, maar als je huis afbetaald is, en je carrière gemaakt, dan zou “ne mens al ne keer op zoek gaan naar een uitdaging”.

Zo ben ik naar Lourdes gefietst, Vlaanderen fietsroute afgereden in 5 dagen, heen en teruggefietst naar Amsterdam in 2 dagen etc. Maar een wandeling tot aan de vaart op 15 augustus 2011 heeft iets speciaals teweeggebracht. Het zien van al die mannen en vrouwen die aan de jaarlijkse triatlon meededen, liet mij besluiten : “dit kan en wil ik ook”. Het heeft een beetje inspanning gekost om het trainingsritme gewoon te worden maar met de hulp van mijn persoonlijke coach en de goeie raad van de EFC-ITC-(bestuurs)leden werd dit nogal gauw routine en begon ik reeds uit te kijken naar de eerste wedstrijd, want daar doe je het toch voor.

Ik verwachtte wel dat dat iets zou teweegbrengen, maar dat het zo intens zou zijn, kon ik in de verste verte niet voorzien. Het moment dat je voelt “nu ga ik zeker DOOR DE FINISH, no matter what” brengt je in een soort roes die je alle pijn doet vergeten en daarmee loop je de rest van de wedstrijd en in mijn geval nog een paar dagen na de wedstrijd op wolken. Als ik dat moet omschrijven in een paar woorden dan zou ik zeggen “ik ben gelukkig”.

En het beste is: het is een “neverending story” want je kan altijd beter, sneller, stijlvoller proberen te doen en ben je daar op een eindpunt dan heb je nog andere formules om te proberen.

Conclusie: triatlon is de max en meedoen is altijd winnen.

Willem Decock
Augustus 2012. Net terug van de Ventoux als Frank me uitdaagt voor mijn volgende sportieve uitdaging. Meestappen in het project ‘door de finish’. Klinkt goed. Bij de Izegemse triatlonclub. Klinkt zwaar. 24 uur later beslis ik ervoor te gaan. Zie alleen de challenge. Vergeet dat ik niet kan zwemmen, nauwelijks loopervaring heb en mijn jaren ervaring een bezwarend element kunnen zijn. En vraag me vooral niet hoe ik drie sporten ga inplannen in agenda die weinig blanco ruimtes laat zien.

Het doel wordt 15 augustus, een wedstrijd voor eigen publiek in Izegem. Eerste looptraining liep anders dan gedacht. Te laat aangekomen en bij het zien van mijn collega triatleten, beslist dat ik op mijn eigen tempo nog wat in het donker zou gaan trainen alvorens me in de groep te gooien. En dan ontdek ik voor de eerste keer hoe aanstekelijk het enthousiasme van de ploeg werkt. Tweede week sta ik er terug. En loop ik mee. Op het juiste tempo met mijn ‘door de finishers ploegje’. Week na week, maand na maand blijven trainen onder de vakkundige begeleiding van Roy. Tot we het juiste ritme te pakken hadden om onze lange afstanden te trainen. Duurtraining, intervaltraining, vetloopjes. You name it, I’ll do it!

Vier weken doorbijten in de zwemtraining om techniek van crawl onder de knie te krijgen en conditie in ’t water op niveau te brengen. Wekelijkse afspraakjes met mijn zwemmaten worden momenten om naar uit te kijken en na paar maanden durf ik het aan om baantjes te trekken met een paar van de anciens. Uiteraard, zwemmend in de voeten maar trots dat ik die grens heb bereikt.
Bij de start van de fietstrainingen hoor ik dat de wedstrijdschema’s worden ingepland bij mijn collega’s en beslis ik om mijn eerste wedstrijden in te plannen. Voor 15 augustus. Ploegentriatlon in Doornik wordt de eerste vuurdoop. Eerste open waterervaring die pittiger was dan gedacht. Weg crawltechniek en ritme. Maar opgeven in ’ t water? Buiten mijn ploegje gerekend die me hier door-trekt, -motiveert. Fietsen en lopen is pure fun. Moment dat we aankomen voel ik de adrenaline. Smaakt naar meer.
Oostkerke wordt een duatlon, op mijn lijf geschreven. Lopen, fietsen, lopen. Een wedstrijd waarin ik diep ga maar op ‘t zelfde moment geniet van wat ik kan. Goede vertegenwoordiging van groen-zwart ploegje in Oostkerke en nooit in de wedstrijd heb ik het gevoel dat ik er alleen voor sta. Sport is fun, grenzen verleggen nog leuker maar dat kunnen delen met je sportmaten is de max.
En dan komt er een week voor de stage een telefoontje. Geen 24 uur, maar 2 uur getwijfeld of ik mee zou gaan. Mojacar was een unieke ervaring in alle opzichten. Een weekje sporten van ’s morgens tot s avonds. Techniek en conditie verbeteren onder begeleiding van toppers. Bewust van de inspanning die je vraagt van je lichaam en de zorg die je ervoor moet dragen. Stil luisteren naar mijn collega triatleten die hun ambities nastreven en hiervoor vol passie trainen.
Vanaf de terugkeer wordt de voorbereiding voor 15 augustus serieus ingezet met dagelijkse schema’s van de trainer. Doseren van inspanning en rust. Eind juni vertrekken we nog met een ploegje naar Couvin voor 1/8 triatlon. Open water blijft een uitdaging, hoogteverschil verteren we goed in de benen.

En dan 15 augustus. Maanden getraind voor mijn eerste kwart triatlon. Alles klopt. Trainingen afgewerkt, materiaal ligt klaar, weer kon niet beter, genoeg suikers binnen en toch met een klein hartje aan de start van het kanaal. En dan een onbeschrijfelijk gevoel. Vooruitgeschreeuwd in de wedstrijd door een massa. Goed gevoel in ’t water want voor het eerst zwem ik rustig in crawl mijn 1500 meter af. Dan met groot geweld en enthousiasme op de fiets om op mijn laatste krachten mijn 10 km uit te lopen. Laatste meters aangemoedigd door mijn zoon Vik. Moment om vast te houden. Afzien en genieten tegelijk. En weten .. dit doe ik nog.

Seizoen afgesloten met een halve marathon in Eindhoven. En een nieuwe doelstelling voor 2014 : Ironman 70.3 in Luxemburg op 21 juni 2014.
Triatlon, een teamsport op elk niveau. Met wat discipline, doorzettingsvermogen en voldoende zin voor fun geraak je heel ver. En een team van sportmaten en professionele omkadering maakt het verschil. En mijn gezin en trainer die me iedere dag helpen het juiste ritme te vinden. Thx, guys! Thx EFC-ITC!

Nancy WerkbrouckNancy Werbrouck
In november 2011 komt de vraag ‘Tina, zie je het zitten om in 2012 een triatlon te doen. Ge moogt kiezen 1/8 of 1/4.’ ‘Hoe zal ik dit waarmaken ?’, is mijn antwoord, ‘Ik ga werken, heb een gezin met 2 tieners en een man die al veel weg is voor het trainen van zijn triatlon.’ Maar allemaal zeggen ze: ‘Doe maar, t’zal wel gaan.’

En de trainingen starten. Het zwemmen is voor allemaal het moeilijkste, maar wat blijkt, de woorden van de trainers komen uit. ‘Na nieuwjaar kan je zwemmen’ en warempel het lukt. Het fietsen laat door de lange winter wat op zich wachten, maar het lopen verbetert en mijn tempo versnelt. Lopen in groep is inderdaad plezanter en je loopt eigenlijk rapper dan solo, alleen merk je het niet door het voortdurend babbelen.

Vanaf februari beoefenen we de 3 sporten en wordt er gepraat over welke wedstrijden je allemaal wilt doen. Oostkerke moet je doen, zeggen ze. Voor het parcours. En Izegem voor de ambiance en het volk. Dus ik schrijf me voor beide wedstrijden in. Oostkerke in mei, de eerste wedstrijd. Gefinisht. Oef. Die zit er op en wat verbaast me, het vlotte en de dag erop nergens pijn. Dat komt omdat je goed traint, wordt me gezegd. Ik ga verder en volg mijn schema’s van de trainer tot 15 augustus. De hoogdag. Voor eigen volk. Nog nooit zo nerveus geweest tot de start in het water. Vlotte wedstrijd. Mooi weer en gigantisch veel supporters die je Door De Finish roepen. DDF is een aanrader. Mijn ervaring: het vraagt naar meer. Tot volgend jaar !

Tine RigoleTina Rigole
Het project DDF! Met heel veel trots kan ik u meedelen dat we ons doel hebben bereikt : namelijk een 1/ 8 ste triatlon in Oedelem.

Samen met Ann Huvaere, Isabel Malfait en Shirley Rebry heb ik de eindmeet bereikt. Nogmaals dank dat ik deze kans van EFC-ITC heb
gekregen.

Sportieve groeten, Dominique.

Dominique RaesDominique Raes