Het zou een album kunnen zijn van Kuifje, maar neen, het is een echt gebeurd avontuur.

Wanneer je je voor een 70.3 Ironman in Afrika inschrijft, doe je dit met een open geest en verwacht je dat hier en daar er wel iets ongewoons zou kunnen gebeuren, “wat” weet je echter niet. Dat maakt het natuurlijk wel spannend…
Jullie dachten misschien dat mijn triatlonvuur wat op een laag pitje stond gezien de stilte op Facebook, maar ik heb mijn proza bewaard voor het opwarmen van de triatleten die nu uit hun winterslaap komen. Het is eigenlijk al een vrij druk sportjaar geweest. Ik begon het seizoen in mei met de 111 van Bilzen (1 K zwemmen, 100 K fietsen en 10 K lopen). Vond ik al lastig zo vroeg op het seizoen met koud water en redelijk wat wind bij het fietsen. Dit was dan ook eerder een voorbereiding voor de Championchip 1/2 triatlon van Challenge in Samorin te Slovakije begin juli. Het water in Bilzen was dan misschien koud, maar 14,5° in de Donau is ijskoud. Daar dan nog de nodige stroming bij…. Na iets meer dan 2 k gezwommen te hebben en een snelle 90 k fietsen, een halve marathon bij een temperatuur rond de 30°, van extremen gesproken. Het seizoen gaat dan verder via Brasschaat (1/3de afstand), naar Izegem om dan het WK kwart aan te vatten in Lausanne. Ik wist niet dat zwemmen in het meer van Genève zo adembenemend kon zijn. Dit moet je wel letterlijk lezen: door de wind was het water zodanig onrustig geworden dat het alles behalve een “walk in the park” was en was ik blij dat ik terug met beide voeten op vaste grond stond. Het fietsen was dan weer zeer tof met toch enkele kuitenbijters met stukken rond de 20%. Helaas waren deze bijters ook aanwezig tijdens het lopen waar je even snel naar boven geraakte al wandelend. Dit liet zich wel voelen. Uiteindelijk weer goed over de streep gekomen.

De apotheose moest dus nog komen: de 70.3 Ironman van Marrakech.

Op 24 oktober met mijn trouwste supporter Saracha nog voor de kippen uit de veren want de vlieger vertrok al om 6:15 h. Eerst naar Lissabon en van daaruit verder naar Marrakech. Deze keer fiets meegenomen. Bij aankomst bleek Brechts fietskoffer niet ongehavend uit de strijd te zijn gekomen. Klacht ingediend bij de maatschappij en zien wat ervan komt. Gelukkig is mijn fiets heelhuids uit de koffer gekomen. We verblijven in een oase van rust in een riad in de Medina in het broeierige, vuile, lawaaierige Marrakech. Het is niet echt een stad waarnaar ik verlang om terug te keren alhoewel het ook zijn charmante kantjes heeft.

25 oktober

Te voet naar de registratie, iets meer dan vier kilometer buiten de stad. De registratie en de aankomst liggen op een F1 circuit. Opvallend weinig standjes van fietsmateriaal enz. De inschrijving verloopt opvallend vlot en iedereen is supervriendelijk, ja ze genieten er zelfs van. Pittig detail: het rode tapijt aan de aankomst met de logo’s van Ironman stond op zijn kop…

In de loop van de namiddag plande ik nog een testrit met de fiets. Eerst bandjes nog eens oppompen met de handpomp en plots kraakt het ventiel van het voorwiel af. Geen probleem tenzij je natuurlijk met hoge velgen rijdt, en het de extensie van het ventiel is dat afbreekt. Dubbele pech want een reserve heb ik niet bij. Blijkbaar is er maar één serieuze fietswinkel in Marrakech, dus eerst naar daar gebeld en alles zo goed mogelijk uitgelegd: nee mijnheer dat hebben we niet, probeer eens in de Decatlon. Ja dat hebben ze hier ook. Eerst naar het triatlondorp gereden met de taxi, maar zoals ik verwachtte daar bot gevangen. Dan maar met de taxi naar Decatlon wat al een eindje rijden was. Op zich al een hele belevenis: eerst een discussie over de prijs, dan een helse rit in het drukke stinkende verkeer met een gewring en geclaxonneer om dan uiteindelijk zonder ongevallen veilig aan te komen. Onderweg een plan B bedacht: een wiel met een lagere velg zoeken. Terug gebeld naar de winkel, nog eens alles uitgelegd: bel binnen tien minuten eens terug. Intussen in Decatlon ook geen succes. Opnieuw naar de fietswinkel gebeld, voor de derde maal alles moeten uitleggen: je kan best eens langskomen. Andere opties had ik sowieso niet meer. Vlug een taxi nemen, althans dat dacht ik. Intussen was het al 19:00 h gepasseerd, superdruk op de baan, en blijkbaar alle taxi’s bezet, er rijden er nochtans veel rond. Als ge er geen nodig hebt, zagen ze u de oren van de kop,….Dus maar beginnen stappen, was toch meer dan 5 km. Intussen werd het ook donker, buiten ik geen toeristen of blanken meer te zien. Ik denk dat ik op die korte tijd mijn jaarlijkse dosis aan C02 en fijn stof heb binnengekregen. Ideale voorbereiding voor zondag…

Op 2 km van de winkel dan toch een taxi gevonden waarna ik belachelijk snel bij de zaak was. Bij het binnenkomen zie ik al een TT-fiets staan, met… hoge velgen. Voor hopelijk de laatste keer de situatie nog eens uit de doeken gedaan en het stukje extensie getoond: ik zal eens even gaan kijken. Nog gaan minuut later staat hij daar terug met een pakje met twee extensies. Ik had de man wel kunnen kussen maar bij nader inzien was dit niet echt een goed idee. Afrekenen aan een zeer aanvaardbare prijs en deze keer dadelijk een taxi op de kop getikt met een aangename correcte chauffeur, het kan soms snel omslaan…

Opgelucht aangekomen in de riad waar het bezorgde vrouwtje stond te wachten. Toch genoten van een heerlijk avondmaal. Daarna snel fiets in orde gebracht en de wol onder.

26 oktober

Vandaag moeten de fietsen naar Lalla Takerkoust gebracht worden, een stuwmeer op 40 km van Marrakech, waar het zwemmen en de start van de triatlon dus plaatsvindt. Benieuwd hoe ze al die fietsen (een kleine 2000) naar daar gaan brengen. Voor het transport diende je op voorhand in te schrijven en je uur van vertrek te kiezen.

Dus om iets voor elf stond ik op een grote parking (zandvlakte) waar een achttal moderne reisbussen netjes op een rij stonden te wachten. Voor deze bussen stond er een grote vrachtwagen met een open laadbak, waar men… fietsen in plaatste. Ze werden dwars in de laadbak, allemaal achter elkaar met telkens een stuk karton ertussen tegen mekaar gezet. De blik van alle atleten die toekwamen en het schouwspel zagen was onbeschrijfelijk: ongeloof, angst, gelatenheid… Maar ja veel keuze had je niet als je wou meedoen. Uiteindelijk vertrekken we. Positieve is dat je weer andere atleten van andere continenten met hun eigen verhaal leert kennen. De rit van 40 km nam uiteindelijk meer dan anderhalf uur in beslag doordat de bus telkens op de vrachtwagen wachtte, die gelukkig niet snel reed.

Daar aangekomen in een dorpje met maar één weg naar de vertrekplaats, dus klein beetje chaos, maar dat geraken we al een beetje gewend. Bang afwachten hoe de fietsen van de vrachtwagen komen, maar ook hier geen probleem. Het hoeft blijkbaar allemaal niet zo gesofisticeerd te zijn. De wisselzone ziet er ook pico bello uit. Zak met fietsspullen aan de rekken gaan hangen, fietsbanden aflaten want het is snikheet en nog eens naar de zwemstart gewandeld die een 500 m verder ligt. Terug de bus in voor een vlotte terugrit, nog naar de tweede wisselzone om de zak met loopspullen te gaan klaar hangen en we zijn klaar voor de wedstrijd.

Weer avondeten in de riad en gelukkig blijf ik gespaard van ernstige gastro-intestinale problemen.

27 oktober D-day

Om drie uur ontbijten want we moeten opnieuw de bus nemen nu aan een hotel een tweetal km van onze verblijfplaats. In de riad zijn ze zo vriendelijk geweest het één en het ander voor ons klaar te zetten.

Aan de bus is er een activiteit van jewelste, niet zozeer door de atleten, maar door de uitgangsbuurt waar nog een massa volk nog niet aan slapen toe is. Iets andere ingesteldheid… De rit verloopt in een opvallende stilte. Het is dan ook nog maar vijf uur in de ochtend. Daar aangekomen is het nog volop donker, en dit blijft zo tot de zon opkomt. Blijkbaar is er geen verlichting, dus alles klaarmaken met lampje van de gsm…. Ook op de toiletten is er geen verlichting voorzien. Aparte sfeer…

Het gele wonder komt komt stilaan te voorschijn en omhult ons in zijn deugddoende warme stralen. En we staan weer klaar voor de start. Nog een laatste innige zoen van mijn liefste, ze staat er toch maar weer, alle beproevingen doorstaand. Terwijl wij ons vermaken worden ze telkens meegesleurd in onze avonturen, dienen ze onze grillen te slikken en staan ze eindeloos te wachten tot we nog eens passeren. Tonnen van respect voor de supporters!

Intussen lig ik dus al in het water, is nog wat frisjes. Eerste honderden meters weer wat tijd nodig om de diesel op gang te krijgen. Daarna verloopt het vrij vlot, kan me goed richten op de boeien, tot de laatste 500 m. Dan zwemmen we tegen de zon in en is het moeilijk nog iets te zien. Dus de anderen maar volgen. Na een 38′ uit het water. Naar boven lopen, lastig, naar de wisselzone. Omkleden, fiets nemen en weg. Intussen aangenaam zonnetje, nog niet te warm. De eerste km is bergaf, dan naar links voor een eerste klim over een 9 km. Dit verloopt goed, zit goed in het ritme. Er staan er al met een platte band, ligt er ook al één tegen de vlakte, gelukkig zonder erg. Na het keerpunt lekker snel naar beneden. Na iets meer dan een twintig km slaan we rechts af, en dan is het klimmen tot aan km 40. De wegen in dit deel zijn niet echt goed maar ook niet superslecht, het is wel uitkijken geblazen. Ik zie toch meer platte banden dan anders. Ik blijf gelukkig gespaard, had ook nieuwe banden opgelegd. Het landschap is adembenemend en de moeite waard, hoofdtoon is bruin, rood, oker. In de dorpjes staan kinderen te supporteren, toffe sfeer. De bevoorradingen zijn ook in orde. Na 40 km gaat het even bergaf en daarna terug naar boven. Er zijn toch rond 1000 hoogtemeters te overwinnen. De laatste 30 km, daar keek ik naar uit: rechte baan naar Marrakech, zacht bergaf. Had zaterdag al eens getest en kon zonder moeite rond de 45km/h aanhouden. De eerste kilometers lukt dit nu ook en gaat de wijzer dikwijls naar 50, maar geleidelijk aan steekt er een verdomde wind op, pal op kop, die het gemiddelde toch doet dalen. De laatste kilometers rijden we ineens ook tussen de auto’s en de brommers. Al bij al kan ik mijn tempo vrij goed aanhouden en kom ik na een goede 2h56′ aan op het circuit.

En nu… de temperatuur zit thans al boven de dertig graden en er staat nog een halve marathon te wachten. De eerste zes km loop ik vrij vlot boven de 11 km/h, ik had echter al gezien dat de lopers aan de andere kant van de baan precies meer moeite hadden. En inderdaad na het keerpunt wordt het lastiger, zon vlak in het gezicht en heet heet heet, tot 33°. Aan elke bevoorrading de tijd nemen om voldoende te drinken, en dan weer aanzetten naar de volgende post. Dit wordt niet enkel een fysische, maar ook een mentale strijd. Het begin van de tweede ronde verloopt weer vlotter, krijg gezelschap van een Engelse atlete die ongeveer aan mijn tempo loopt. Dit geeft een extra impuls om te blijven doorlopen. De laatste 5 km komen eraan en het wordt nu echt vechten tegen mezelf en de hitte. De verleiding wordt groot om even te stoppen, maar als ik nog even doorzet geraak ik aan de volgende en laatste bevoorrading. Intussen heeft mijn compagnon moeten afhaken, steek ik verschillende atleten voorbij, dus nu zeker niet inhouden. Alzo geraak ik aan het volgend tankstation. Weer even de tijd nemen om voldoende te drinken al wandelend en dan de laatste kilometers. Het F1-circuit komt eraan, nog een chicane en ik loop op de rode loper met de omgekeerde logo’s naar de finishlijn waar ik een welverdiende medaille om mijn nek krijg na een goede twee uren lopen. Eindtijd van 5h49′, 774ste op ca 1600, 24ste in mijn leeftijdscategorie, daar ben ik best tevreden mee, en wat hebben we weer genoten…

Conclusie: Het is een mooie,maar niet te onderschatten wedstrijd, de organisatie is naar atleten toe verwonderlijk goed, alhoewel er nog wel wat werkpunten zijn, maar het is zeker ook een avontuur. We genieten nu nog een weekje van de schitterende natuur van Marokko en dan zit het er weer op.

Met dank aan Brecht voor de goede voorbereiding en aan Saracha mijn eeuwige toeverlaat. LY.