Bart Vuylsteke, EFC-ITC’er & partner van de club met zijn bedrijf Vuylsteke Constructie & onderhoud, zette een prachtig staaltje EFC-ITC triatlongeschiedenis neer. Hij won de XTRI Toroman in La Rinconada, een ultra-triatlon in Zuid-Spanje die verspreid is over 3 dagen. Alles samen is de wedstrijd iets meer dan 500km lang opgesplitst in 4 disciplines: 10km zwemmen en 125km mountainbiken op dag 1, dag 2 bestaat uit een bergachtige rit van 288km fietsen en op dag 3 wordt er afgesloten met een loopproef van maar liefst 84 km. Bart neemt je graag eventjes mee richting La Rinconada, iets boven Sevilla, lees en geniet mee van zijn prachtige overwinning!

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan zegt men en ik denk dat vele collega triatleten dit wel zullen kunnen beamen. Triatlon is en blijft een raar beestje, in welke hoedanigheid zich het ook presenteert, een correct werkend antigif is nog niet gevonden en dus blijft er niets anders over dan gewoon toe te geven aan de lokroep van de lange duurtrainingen, thermische chloorbaden en “waar zijn we eigenlijk mee bezig overpeinzingen”.

Hoewel ik in deze toch wel verzachtende omstandigheden durf in te roepen , verleden jaar had ik nog maar eens verkondigd dat ik toch wel een beetje gas zou terugnemen en ik was hier effectief goed mee bezig toen echter de aankondiging kwam van de Flanders Fields Ultra Triathlon (FFUT).  Al geruime tijd volgde ik de UltraMan 520K Canada als interessant format, dus toen de FFUT op de proppen kwam kietelde het, spande het, kreeg ik een onrustig gevoel en dan weet je dat het terug zo ver is.

In samenspraak met Bart Becquart schreef ik mij in en werd de trainingsplanning opgemaakt. Voor ons beiden was dit onbekend terrein maar waren we wel overtuigd dat dit type wedstrijd ‘my cup of tea’ is.

Zo gezegd zo gedaan, na de Epic 300 (een 300km lang fietsevent in België), die echt wel epic was bleek de fietsbasis dik in orde en konden de lange duurlopen beginnen. Mijn eerste trainingsmarathon liep ik op Vaderdag 9 mei. Er zouden er nog zo een tiental volgen maar dan nog langer…

De trainingsbelasting kon ik goed verwerken; gelukkig ben ik gezegend met een ferm chassis.

Slecht nieuws… De Flanders Field Ultra Triathlon werd afgelast

Op 15 mei kwam helaas het slechte nieuws dat de FFUT gecanceld werd wegens te weinig interesse, een heel jammere zaak gezien de mooie parcours die werden uitgestippeld. Dit was natuurlijk een ferme domper en ik diende mijn focus elders op te richten. Verschillende ironmans passeerden de revue alsook alternatieve wedstrijden, maar daar had ik helemaal geen zin in.

Dankzij de organisatie van de FFUT kwam ik bij de Toroman terecht. Deze wedstrijd werd al gewonnen door de mannen van het Midlon team en na samenspraak met het thuisfront schreef ik mij hier in.

Vervelend was wel dat de focus met een maand verlengd moest worden en het logistieke ook een belangrijke rol zou gaan spelen. Gelukkig vond ik Bart en Stefaan bereid om mij bij deze onderneming bij te staan als support team.

De trainingen verliepen verder vlot al geef ik toe dat de lange fietstrainingen mij mentaal danig op de proef stelden. Ik probeerde zoveel mogelijk te wisselen tussen mountainbike en tijdritfiets. Een 7e plaats op de Manneke Pis Trail 50 km in Geraardsbergen in heel warme omstandigheden was een goeie boost voor de moraal, vooral na een zware trainingsweek.

De deadline naderde, een ferme valpartij met de tijdritfiets na een gebroken voorvork. Ondanks dit bleef alles goed verlopen, afspraken werden gemaakt en de fietsen werden ontmanteld.

Vlotte reis richting Sevilla

Op 2 oktober vertrokken we met z’n drieën naar Sevilla. Eindelijk was het zover en kon ik het beest loslaten!

De reis verliep vlot, de accommodatie was perfect, het weer was meer dan goed we konden eraan beginnen.

Donderdag deden we nog de verkenning van het 297km lange fietsparcours en weerklonken er toch af en toe eens een sh** , miljaar, pff… Goed, ik wist wel dat er 4000 hoogtemeters waren maar in het echt lijkt dat precies nog meer. Het fietsparcours was dan ook het onderdeel wat me meest angst inboezemde.

De technische briefing kan men vergelijken met de betere slapstick anderhalf uur in het Spaans et pour les flamands la même chose, hupla.

Raceday 1: Droomstart ondanks loodzwaar MTB parcours

Vrijdagmorgen om 5u00 ging de wekker en om 8u00 vertrokken we met 4 man voor de Ultraman! De start kon niet slechter, mijn zwembril liep onmiddellijk vol en bleef inlopen grrr!!

Gelukkig kreeg ik na anderhalve kilometer mijn reserve, oef, nu tempo zoeken. Opdracht was 10 rondjes zwemmen van 1 kilometer op een vrij bochtig zwemparcours. Dit liep verder meer dan behoorlijk met een pijnlijke arm tussen kilometer 8 en kilometer 9, maar met wat stretchen ging dat er wel terug uit. De 10 kilometer bleken er 10,7 in 2h58min te zijn maar ja, we waren nu toch bezig, uit het water en hopla op de mountainbike de wijde wereld in met ongeveer 15 minuten voorsprong.

Het mountainbike parcours vond ik persoonlijk behoorlijk zwaar en bij momenten heel technisch. Zelf kan ik persoonlijk heel goed rechtdoor rijden, hiermee is dus al veel gezegd.

De ondergrond was keihard met rotsen – keien – putten kortom geen moment relax rijden en vooral heel goed opletten, concentratie was echt wel geboden.

De streek was ronduit fantastisch, een prachtig natuurgebied met single tracks, op en neer en prachtige vergezichten.

Gezien mijn beperkte technische gave verwonderde het mij dat ik niet ingehaald werd. Er waren zo’n 4 bevoorradingen voorzien en mijn support team trachtte zich telkens zowat daartussen te positioneren om me extra te bevoorraden en de moraal hoog te houden. Het was dan ook heel warm en ik kon alle afkoeling gebruiken.

Na 6h55min en 123 kilometer – 1922 hoogtemeters mocht ik als winnaar van de dag de finish overschrijden. Tof zo eens de armen in de lucht steken, ik wil dat nog wel eens doen dacht ik.

Natuurlijk zit je dan op een wolk en begin je zo wat te dromen, dat is waarschijnlijk eigen aan de mens. Goed, ik had een mooie voorsprong bijeengeraapt de eerste dag. Maar die tweede, Valenti was precies toch ook geen pannenkoek. Valenti Sanjuan, een bekende Spaanse instagrammer met ongeveer 350.000 volgers die als professionele bezigheid speciale uitdagingen doet en fulltime gesticuleren. 10 ironmans in 10 dagen, een trailke van 120km. Kortom die gast heeft inhoud.

Raceday 2: De meest gevreesde dag

Dag 2: slecht geslapen, te laat kunnen eten, kortom camion gevoel maar we zagen het zitten. Na de richtlijnen gekregen te hebben van Bart en Stefaan zetten we koers naar de start. Er volgde eerst een stuk van 8 kilometer geneutraliseerd om dan met tussenpauzes van 30 seconden te starten in omgekeerde volgorde.

Na 20 kilometer reed ik op kop en hield me aan mijn wattages, Bart en Stefaan volgden in de wagen op een veilige afstand.

‘Dankzij’ de technologie kreeg ik berichten op mijn Garmin Edge te zien en kon me optrekken aan de vele steunbetuigingen, nadeel was dan weer dat Coach Bart live mijn wattages kon zien in de wagen ‘Big Brother is watching you’.

Het fietsparcours was echt geen sinecure veel op en af en heel wat technische afdalingen maar ik was in mijn sas en zat in een goede flow, van de warmte had ik niet zoveel last maar des te meer van mijn voeten die serieus aan het oververhitten waren. Goed eten en drinken op zijn José de Cauwers was de boodschap.

Bart en Stefaan gaven aan wat er te verwachten werd maar af en toe werden we verrast met een serieuze bult die de benen behoorlijk pijnigde. Ik denk dat het nogal een zicht moet geweest zij die ene beklimming, ik zakte quasi niet onder de 280 watt en dat 4 kilometer lang, ik ben precies dan ook geen Bernal…

Eindelijk konden we aan de laatste kilometers beginnen en het begon toch wel wat te wegen, geen inzinking maar zo het gevoel van ‘ik heb het gehad’ vooral de laatste 10 kilometer met lichte tegenwind.

Aankomen in La Rinconada was de max! Onder politiebegeleiding met loeiende sirenes en motard reed ik door de stad onder luide aanmoedigingen, het was eerlijk waar kicken en natuurlijk ging de snelheid exponentieel omhoog.

Oef, de tweede en meest gevreesde dag overleefd met winst en opnieuw een dikke twintig minuten voorsprong erbij. Na de plichtplegingen als ‘gele trui drager’ konden we huiswaarts keren en verzorgde onze keukenprinses een heerlijke puree met kip maaltijd. Het smaakte enorm!

Dag 3: Onbeschrijflijk, winnen in La Rinconada

Dag 3, we worden wakker, althans dat was toch de bedoeling. Het was net alsof het lichaam wel bewoog maar de geest nog niet of was het omgekeerd? Er waren niet één maar meerdere camions gepasseerd, man ik was mottig.

Na een douchke net iets beter en doordat de start en finish vlak aan ons verblijf lag hadden we net iets meer tijd.

De sfeer aan de start was licht gespannen, iedereen was precies bang van die laatste beproeving, zelf was ik er gerust in, desnoods kruip ik naar de finish. Ik had een geruststellende voorsprong van een goede 50 minuten dus Valenti zou al serieus uit zijn pijp moeten komen.

Dat deed hij, na de start schoot hij als een speer weg en ik heb hem niet meer teruggezien. We hadden alles onder controle en hielden het tempo van 10km/h mooi aan. Enig probleem was dat mijn rechter achillespees na 2 kilometer al begon te zeuren. Nu, iedereen zal wel ergens last hebben dus we ploegden voort. Stefaan zorgde het eerste deel voor de compagnie en het gevoel was eigenlijk wel wonderwel goed. Ik liep in laatste positie van het volledige deelnemersveld maar daar maakte ik mij geen zorgen in.

Na 15 kilometer begon ik de eerste deelnemers in te halen, ondertussen werd Bart mijn begeleider en wisten we dat het zwaarste stuk eraan kwam. Na een bevoorrading liep het fout, de pijlen waren weg, Bart werd verkeerd gestuurd en samen met collega Noël liep ik de verkeerde richting uit. Zoals het de betere pechvogels beaamt zie je dit pas als je boven bent op de berg… Dus, retour… Gelukkig was Bart toch teruggekeerd en begeleidde hij ons naar de juiste plek.

De schade van mijn omweg bleek een goeie drie kilometer te zijn. Het bleek een klein pad te zijn waar we drie kilometer zonder begeleiding door moesten omdat dit niet mogelijk bleek. Dat bleek inderdaad te kloppen. Smalle paadjes, klauteren over rotsen, halvelings wegglijden op de kiezels de afgrond in, gelukkig was Noël daar om mij eruit te trekken.

Daarna terug aansluiting met Bart en op naar de meest gevreesde helling. Lopen was niet mogelijk, het werd een wandeltochtje, ondertussen kwam de warmte toch echt wel binnen (nadien bleek het 38° te zijn) water – cola – sportdrank werden binnen gekapt.

Liters water over het lichaam… Het mooie aan dit soort uitstapjes is dat iedereen elkaar helpt en begeleiders van ‘concurrenten’ terugkeren met fris water. Eigenlijk is dit geen wedstrijd maar een soort van gemeenschappelijke ervaring.

We kwamen terug bij de wissel van begeleider en we kregen eerst een beter stuk onder de voeten. Ondertussen werd het zeuren van de achillespees echt wel een stekende pijn.

Ik kreeg terug een tempo te pakken, het licht bergaf hielp wel natuurlijk . Na dit stuk kwam een deel dat ik kende van bij de mountainbike, heel lastig te belopen voor mezelf maar ook geen sinecure voor de begeleider. Dit deel was harken en deed pijn, ook de stukken waar het bergop ging en ik telkens moest wandelen… Ook de hitte zorgde voor een extra dimensie.

Dit stuk was eindelijk gedaan en ik kreeg terug Bart die me door het laatste deel zou loodsen. Ondertussen wist ik dat de winst binnen was en we maakten er een erezaak van om vanaf nu enkel nog te lopen!

Een enorm lang recht eindeloos stuk was mentaal nog even op de tanden bijten maar het bordje La Rinconada zorgde voor de ontlading. Het onthaal aan de finish was onbeschrijfelijk, dat ik dit mocht meemaken! Emoties zijn op zo’n moment niet veraf en dan denk je aan degene die dit helaas niet meer kan meemaken. Het overschrijden van de meet zorgde voor een enorme ontlading!

Het respect aan de finish was groot, iedere deelnemer werd als een held onthaald. De sfeer was uitgelaten en kameraadschappelijk, dit vind je nergens terug, ik denk dat Bart en Stefaan dit wel kunnen beamen.

Na een verfrissende douche werden we verwacht op de ceremonie en mocht ik het hoogste schavot betreden. Dit was voor mij een unicum en iets wat ik nooit meer zal vergeten, bedankt La Rinconada. (lees verder onder de afbeelding)

Special thanks…

De special thanks zijn zoals altijd een vast onderdeel van een verslag en hieraan wil en kan ik niet aan voorbijgaan.

De reis naar de Toroman zorgde voor een overvolle kalender met enorm veel trainingsuren. Ik kreeg en voelde de onvoorwaardelijke steun van mijn gezin maar natuurlijk stond de kerk in combinatie met het werk helemaal niet meer in het midden, daar ga ik nu wat werk van maken. Bedankt Virginie, Louise, Annalien en Andreas!

Wie ik zeker ook niet mag vergeten zijn onze werknemers, onze mannen verdienen een pluim. Het is een plezier om te zien dat je vandaag de dag nog mensen kunt vertrouwen! Want ik moet eerlijk zijn, af en toe moest ik uurtjes stelen…

Bedankt EFC-ITC, de warme omkadering, de zwemuren, de bende… Merci!

Merci Bart voor de uitgekiende training strategie al heb ik je soms vervloekt, en ik niet alleen…

Bedankt aan mijn supportteam Bart en Stefaan om deze ervaring met mij mee te maken en me te steunen onderweg. Ik heb mij enorm geamuseerd en het is zeker voor herhaling vatbaar ooit eens ergens. Het kan ook niet anders wat mijne beste maat kon er onmogelijk bij zijn dus we gaan dat zeker eens moeten herdoen hé ‘keppe’?

Toroman XTRI, waarom?

De afwisseling van de vier disciplines, de streek Sierra Norte is echt wel mooi, een aanrader voor iemand die eens verder wil gaan de een Ironman. We kunnen zweverig gaan doen en spreken van een life changing experience, maar we gaan nuchter blijven en zeggen: Het is ongelofelijk hoe ‘trainbaar’ een lichaam is , vroeger ‘tsjoolde’ ik meermaals tijdens een duurloop van dertig kilometer. Nu liep ik met vrij gemak mijn trainingen van veertig kilometer en meer. Blijkbaar is dit echt mijn ding en ik doe het ook graag. Het kameraadschappelijke aspect van dergelijke kleinschalige evenementen zorgt ervoor dat je als atleet met een heldenstatus behandeld wordt.

Op naar de volgende uitdaging maar eerst gaat de riem er eens zwaar af en moet het lichaam herstellen want het is precies eens nodig.

Ik sta altijd open voor suggesties en heb al enkele ideetjes maar die durf ik nog niet direct te verkondigen, stay tuned.

Bedankt en nogmaals proficiat met deze prachtige prestatie, Bart! We zijn benieuwd naar je volgende uitdagingen.