“Jep, gie doet ook mee”

Het begon allemaal vorige zomer, ergens net na een openwatertraining op een prachtige zomeravond in Vosselare Put (Deinze). Samen met Steven Bruyneel en Koen Vangroenweghe spraken we wat over onze trainingen & wedstrijden toen één van hen plots zei “Ja ja zi, en volgend jaar doen we nen halven!”. Waarop ik verwonderd antwoordde met “Aaah, is dat zo?”. Het antwoord – “Jep en gie doet ook mee” – kwam er vlotjes en was grappig maar meteen ook de start van een lang & spannend avontuur. Na enkele dagen/weken nadenken of ik dit effectief wel wil en kan hoor ik van de anderen dat Luxemburg de place 2 be zal zijn. Linsey had er vorig jaar een prachtige eerste ervaring opgedaan en zou ook dit jaar weer aan de start staan. Wedstrijd gekozen, nog enkele vrienden opgetrommeld, een Whatsapp-groepke gemaakt en “’t was gank”! 22 augustus stond mijn naam plots op de starterslijst van de Ironman 70.3 Luxembourg – Région Moselle, samen met Steven Bruyneel, Linsey Coudyzer, Maarten Vanhauwere, Koen Vangroenweghe & Wouter Mulier.

Trainen

Na het seizoen 2018 nam ik eerst enkele weken rust en liet ik het allemaal wat bezinken. Ik wist dat er maandenlange training zou voorafgaan en wou dus eerst nog wat genieten. Intussen maakten nog wat ITC’ers bekend dat ze ook naar Luxemburg zouden afzakken, we klokten uiteindelijk op een 15-tal clubgenoten af. Ik startte begin oktober ook al met de eerste voorbereidingen. Ik kocht een nieuwe fiets – de prachtige Trek Emonda SL6 Pro – en contacteerde Dirk Demaré (Triruncy) om te polsen of hij mij richting de finish wou helpen. Dirk was meteen enthousiast en na enkele gesprekken gingen we van start.

Eind oktober was het al zover, de eerste schema’s verschenen op TrainingPeaks. Efkes verschieten! Ik had in mijn prille triatloncarrière en mijn voetbalperiode nog nooit zoveel en zo frequent getraind. De eerste stress begon al op te komen maar met de rustgevende woorden van onder andere mijn vriendin Fien, trainer Dirk en heel wat atleten rond mij lukte het wel tamelijk vlot om hieraan te beginnen. Dirk prepareerde mij perfect voor de winterprikkels, de corrida in Lendelede en de dag erna die in Izegem. Tweemaal liep ik er persoonlijke records, onverwacht maar wel op gehoopt. Dat gaf mij een echte boost om er vol voor te gaan. “Als ik in 2 maanden tijd al zo’n progressie maak, wat zal dat dan geven in Luxemburg” zei ik tegen mezelf. Ook de zwemtrainingen waar ik altijd tegenop keek werden plots, dankzij de vooruitgang en de collega-atleten die me hierin meegetrokken hebben, een leuke bezigheid. Het fietsen bleef ik wel wat uitstellen, de rollen zijn eerder een marteling dan een plezier en buiten was het ofwel te nat, te koud of was er te veel wind. De echte ritten/duurtrainingen werden dus vaak “geskipt”. Een wake up call van Dirk bracht de pedalen toen wel in beweging. Ik begon samen met de Niko’s (NCT) aan het wegseizoen en reed nu en dan eens een georganiseerde tour (KBK, Gent-Wevelgem, Jempy Monseré classic met hulp van enkele ITC’ers…).

Het weer begon te beteren en dat had een positieve flow op mijn trainingsintensiteit, samen met Steven, Koen, Maarten, Linsey, Wouter en nog wat ITC’ers trainden we hard richting ons doel, de Ironman 70.3 in Luxemburg.

Eerste wedstrijden

In maart werd mijn wedstrijdschema volledig in functie van Luxemburg samengesteld. Ik startte met ons eigen Clubkampioenschap en stond enkele dagen later aan de start van de kwarttriatlon van Veurne, liep de 15km Dwars door Brugge en nam een weekje voor Luxemburg deel aan de kwarttriatlon van Beernem.

Het Clubkampioenschap bracht deels wat ik verwacht had, een enorme vooruitgang in het zwemmen en het fietsen en het lopen dat ook een stuk sneller ging dan vroeger. Toch vond ik dat mijn lopen iets sneller moest.

Enkele dagen later mocht ik mijn wedstrijdpakje opnieuw aandoen voor de kwarttriatlon van Veurne. Het water was er ijskoud (13,7 graden), op “De Moeren” was er enorm veel wind en het lopen was ook een specialleke met een kort klimmetje & trappen in het stadspark. Achteraf een tevreden gevoel maar buikkrampen & pijn in de onderrug. Die pijn bracht mij op aanraden van Dirk bij de osteopaat die me twee keer onder handen nam richting Luxemburg. Een geslaagde beslissing, mijn volgende triatlon in Beernem zonder echte pijn kunnen afwerken en bovendien nog een zeer mooi resultaat neergezet voor mijn kunnen.

Ik voelde me klaar voor Luxemburg en kon met een gerust gevoel de laatste week voor de race ingaan. Een laatste zwem- & looptraining en het taperen verliep uitstekend, het materiaal werd nog enkele keren gecheckt en de stress vergezelde me in alles wat ik deed.

IM70.3 Luxemburg

Op vrijdagavond werd de auto ingeladen en controleerde ik verschillende malen of ik niets vergeten was. Nog eventjes een ontspannen drankje pakken met wat vrienden en dan tegen een uur of 11 het bedje in om zaterdagochtend richting Luxemburg te vertrekken.

Rond 6h00 ging de wekker af, om 7h00 vertrokken we richting Luxemburg om er tegen de middag aan te komen. Eerst registreren en dan samen met ons groepje en wat clubgenoten iets eten in een  restaurantje aan de finish. Met een zalig gevoel ging ik na het eten richting auto om mijn materiaal in de wisselzone te plaatsen. Maandenlange trainingsarbeid, zonder blessures, moest en zou morgen omgezet worden in mijn sportieve hoogtepunt tot nu toe, de eindmeet halen van een halve triatlon/Ironman 70.3.

We verkenden kort nog het parcours met de wagen (waar mogelijk) om daarna de pastaparty aan te vallen. Lasagne & Pasta arabbiata, perfecte laatste avondmaaltijd voor raceday 😊. Nog een potje gevuld voor zondagochtend en we vertrokken richting ons hotel in Saarburg. Eventjes verfrissen en nog een drankje in de bar, de spanning en de stress werd verlicht met een Gin-Tonic & glazeke rosé wijn. Niet ideaal maar goed, dat ging nu ook het verschil niet meer maken dachten we. 23u00, bedtijd!

Zondagochtend om 6h00, boterhammetjes met peperkoek, pasta, koffie en water. Veel kreeg ik niet meer binnen, de pasta liet ik dan ook voor wat hij was. De start mocht er snel zijn, de spanning was te snijden! 7h30 aankomst in Remich, Luxemburg, laatste check van mijn materiaal in de wisselzone, laatste toiletbezoekjes en een broodnodige knuffel van mijn vriendin Fien. Daarna de wetsuit aan, nog wat peptalk onder elkaar en richting start met nog een gelleke bij de hand.

De race

Ik nam plaats in de zone “35 – 40 minutes SWIM”. Wat een zalig zwemnummer, geen getrek, geduw of gestamp maar een vrij rustig & vlot verloop, ideaal! 35 – 40 minutes bleek trouwens een goede keuze, ik klokte af op iets meer dan 36minuten volgens mijn Garmin. De officiële registratie toonde een tragere tijd, dit dankzij mijn “stuurvaardigheid” in het water, ik had er blijkbaar zin in en zwom 150m extra (2050m in totaal). Ik nam rustig mijn tijd in de wissel om zeker niets te vergeten. (SWIM: 37min 09sec)

Eenmaal de fiets op kon het knallen beginnen. De eerste 37km waren vlak, langs de moezel met wat wind, daarna begon het klimwerk. Een gemiddelde van ongeveer 36km/h met een gecontroleerde hartslag tot aan de eerste klim, ook die heb ik zonder kleerscheuren overleefd. Het sein om in het fietsen toch nu en dan een risicootje te nemen en eens de hartslag wat de lucht in te jagen. Samen met het vele eten en drinken lukte dit zeer goed, ik verbaasde mezelf en kon vlotjes door fietsen. Ik tikte uiteindelijk af met een gemiddelde van 32,87 km/h op een heuvelachtige 89 kilometer fietsen. Tevreden liep ik de wisselzone binnen. Nog een gelleke en de loopschoenen aan en gaan. Klaar voor 21 kilometer lopen. (BIKE: 2h 44min 30sec)

Ik ging van start met een zalig gevoel, ik was nog fris en kon goed doorlopen. Doseren was de key tot succes, dacht ik, dus nam ik me voor om niet te snel te starten. Met een brede lach liep ik langs de vele supporters en probeerde ik ook andere clubgenoten nog wat aan te moedigen. Met ongeveer 4min50 per kilometer verliep mijn eerste ronde uitstekend. Daarna wat trager beginnen lopen omdat ik na een uitwijkingsmanoeuvre voelde dat de eerste krampen onderweg waren. Op 5 kilometer van het einde was het van dat. Krampen… Vooral mijn linkerbeen probeerde een eigen leven te leiden en vocht tegen de rest van mijn lichaam. Met nu en dan een luidde “ai, verdomme” liep ik met ups & downs richting finish. De laatste meters waren fantastisch, een onbeschrijflijk maar gelukzalig gevoel nam mijn lichaam over en stuwde mij langs een zee van enthousiaste supporters waaronder mijn fantastische vriendin over de finishline. (RUN:1h 47min 25sec)

De high-fives, proficiats met enkele al gefinishte ITC’ers en een emotionele vriendin brachten het laatste aanwezige vocht in beweging. Enkele traantjes in de ooghoeken van geluk, een brede smile en een dikke knuffel van mijn vriendin met als resultaat een tevreden man! Eindtijd: 5h 19min 05sec

Na mijn wedstrijd nog fel gesupporterd voor de clubgenoten en mijn trainingsmakkers die me hierin betrokken hadden en stuk voor stuk machtige prestaties optekenden.

Met stip één van de zaligste gebeurtenissen in mijn nog prille carrière en een trigger naar meer. Ik heb de smaak te pakken. Hier komt meer dan waarschijnlijk een vervolg op 😊.

Bedankt aan mijn vriendin Fien & familie maar ook  mijn “pushers” Steven, Linsey, Maarten, Koen & Wouter, coach Dirk Demaré & alle supporters. Fijn jullie in “mijn” team te hebben & ontzettend fier om deel te zijn van zo’n prachtige ITC-triatlonfamilie!