Highway to “Hel van Kasterlee”

Bart Vanpoucke stond samen met Xavier Muchery op 17 december 2017 aan de start van één van de zwaarste duathlons ter wereld. Op fysiek vlak is de race een ware uitputtingsslag van 8 tot 12 uur lang in winterse weersomstandigheden. Zonder een fenomenaal uithoudingsvermogen red je het niet. Maar vooral de mentale weerbaarheid werd op de proef gesteld. De afsluitende loopproef van 30 km vergt een ijzeren wil en een granieten karakter. Kortom, Bart en Xavier moesten verschillende malen hun grenzen verleggen. “Only the very very strong will survive” vinden we terug op de officiële website en dat ze “very strong” zijn lees je alvast in Bart zijn leuke verslag. Dan laat ik nu Bart graag aan het woord, veel leesplezier en nogmaals een welgemeende proficiat heren!

Bart Vanpoucke: “Reeds 5 jaar stond deze wedstrijd op mijn verlanglijst. Met zijn 15 kilometer lopen, 115 kilometer mountainbiken en nogmaals 30 kilometer lopen is hij wel terecht de Hel van Kasterlee te noemen.

Op zondag 17 december was het zover. Om 5u30 lekker ontbijt met Pasta en al wat nog koolhydraatrijk was. Bij het buitenkomen lichte paniek. Ijs op de auto. Na wat krabben naar de inschrijving. Daar zat de sfeer er al lekker in met vollen bak muziek. Geen tijd voor Stress. Alles klaarzetten.

Om 8u00 opende de poort naar de Hel en konden we starten. Hier had ik 2 jaar voor getraind. Wat een zalig moment. De eerste 15km waren erg gevaarlijk door het ijs op de weg. Maar later zal blijken dat dat nog het minste van mijn problemen zouden zijn. Met in mijn hoofd de limit van 15.30 om aan de laatste ronde MTB te starten was ik veel te snel gestart dus na 15km voelde ik al goed mijn benen. Amai.

Na de wissel de MTB op voor 115km of 5 ronden. De eerste ronde werd er aangemaand om op te letten. Ijsvorming maakte snelle bochten onmogelijk. Gelukkig was het merendeel onverhard dus na wat kilometers was het meer de modder die mij parten zou spelen.

De weken voor de wedstrijd had het veel geregend waardoor het parcours lekker zwaar lag. Met als gevolg dat ik na wat modderplassen al bij iedere klim mocht afstappen omdat mijn ketting in een lekkere chainsuck ging. Vorige keer dat ik dit had, was mijn ketting in frut gedraaid. Ik begon te panikeren. Gelukkig was er een zone waar er de mogelijkheid was om de fietsen proper te maken en heeft Geoffrey Vanhee op zijn “veldrij-gewijs” iedere ronde mijn fiets afgespoten zodat ik het enkel op het einder van de ronde nog had. Ondertussen kon ik wat eten bijtanken. Ronde 3 en 4 begonnen zeer zwaar door te wegen. De zware stukken lagen echt zwaar en vergden veel energie. Dan einde ronde 4. Yes, ik had de limit gehaald en mocht verder rijden. Ronde 5 serieus gedoseerd, gegeten, gedronken en … genoten van de omgeving. Dan kwam het moment om te wisselen. Moest ik nog 30km lopen??? Ik was echt kapot. Man, was me dat zwaar.

De organisatie verplicht iedere loper om een begeleider te hebben bij de laatste loop. Achteraf weet ik waarom. Duizendmaal dank aan Geoffrey Vanhee om deze taak op zich te nemen. De ganse dag in de koude supporteren, fiets afspuiten en bevoorraden en dan 30km naast iemand lopen die net geen 10km/u loopt en mentaal naar die eindmeet krijgen. De winnaar Seppe Odein kon in het licht arriveren maar ik moest nog starten met lopen en het was al donker. Lekker verlicht en met een streepje boenke boenke muziek reed Geoffrey op zijn MTB aan mijn zij. Er stond een ijzige wind en het was kilometer voor kilometer bijten om te blijven lopen in de koude wind. Nu en dan begon je atleten al te zien wandelen. Ik zou blijven lopen, lopen verdomme. Lopen deden we grotendeels in open vlakte waardoor je overal in de verte lichtjes zag van andere lopers. Mooi zicht. Na de eerste 15km ronde was mijn batterij zo goed als plat. Dan nog 15km? Amai mijn botten. Iedere km stond aangeduid dus aftellen en aftellen onder motivatie van Geoffrey.

Dan die laatste kilometer. Wat een gevoel, ik krijg er nog kippenvel van, weten dat het je gelukt is: De zwaarste wedstrijd uit mijn leven. Binnenlopen in de sporthal, bijna het verhoog niet op kunnen en finishen in 11u23min. Wat een prachtig gevoel! Xavier was al een tijdje binnen. Allebei de meet halen was ons doel. Goal achieved!

Graag dank ik nog eens Geoffrey Vanhee, Annelies en mijn ouders voor hun steun doorheen de dag. En Muchère voor de vele trainingskilometers en trainingsleute. Zelfs mijn clubkledij om mij de ganse dag lekker warm te houden… Ik heb er veel gezien die koud hebben gehad.

2018 wordt een sportief rustig jaar met wat focus op de korte afstand en meer clubtrainingen op de weg. Wie weet wat 2019 brengt. Wie houdt van de winter en graag MTB rijdt een echte aanrader.”

Aldus Bart Vanpoucke.