Ruth & Evelien kwalificeerden zich vorig jaar voor het EK en WK triatlon 2017. De eerste wedstrijd, het EK te Kitzbuhel (Oostenrijk), zit er reeds op. Hun verslag lees je hier:

15 augustus 2016 namen we voor het eerst deel aan het clubevenement van het jaar: de Callant Triatlon in Izegem. We zagen het als een mooie uitdaging, de bekroning van onze vele uurtjes training. Zonder ons bewust te zijn dat het een selectiewedstrijd was, kregen we daags nadien een mail van de VTDL dat we geselecteerd waren voor deelname aan EK in Kitzbühel en WK Standard Distance in Rotterdam voor Agegroupers. Wat nu? Even dachten we dat ze ons verkeerdelijk hadden aangeschreven, maar ze verwachtten ons wel degelijk op beide evenementen.

Eerst even laten bezinken, dan wat overleggen, maar al snel zagen we dat volledig zitten en wisten we waarvoor getraind! Uitdaging nummer één: de combinatie met was, plas, job, kids en sociale verplichtingen. We zochten wekelijks naar een manier om ons zo goed mogelijk voor te bereiden. Dankzij het grote aanbod van trainingen binnen de club lukte ons dat wel.

Dat er bij een internationaal evenement ook nog heel wat andere praktische zaken komen kijken, kwamen we als ‘leken’ snel te weten. Gelukkig waren we met z’n tweeën om ook dat tot een goed einde te brengen en ons volledig te kunnen focussen op ons doel.

Wedstrijddag 17 juni – EK Kitzbühel. Een ochtendloopje in de bergen om 04.30u om ons op te laden. Geen zon te bespeuren en weinig positieve weersvoorspellingen. De gedachten op “Is dit het allemaal wel waard?”… Omringd door ervaren atleten met heel wat meer ambitie dan wij, ‘recreantjes’, maakte de nervositeit zich toch wel wat meester van ons.

07.45u – de alpenhoorn gaf het startsignaal en onder een Oostenrijks deuntje voelden we de spanning wegebben en begonnen we aan de wedstrijd. Als bij wonder kwamen we samen met nog een andere Belgische atlete uit het water en zochten we onze weg naar de wisselzone. We hadden ons voorgenomen te genieten van het prachtige berglandschap, maar de beklimming van 11% die we driemaal moesten trotseren, was letterlijk ‘adembenemend’. Toch reden we tevreden de wisselzone in, klaar om de loopschoenen aan te trekken. Bergschoenen waren hier ook van pas gekomen, want in Oostenrijk interpreteren ze ‘een glooiend parcours’ nogal ruim. Niettegenstaande onze benen gewoon waren aan West-Vlaamse vlakke wegen, voelden we toch dat we ons mannetje konden staan. Met het einde in zicht hielden we vol en kwamen tevreden over de finish.

De twijfels die voorafgingen aan de wedstrijd ruimden plaats voor een toch wel trots gevoel. Blij met deze mooie ervaring, kijken we al uit naar het vervolg van ons avontuur: het WK op 17 september 2017 in Rotterdam. De vakantie staat dan wel voor de deur, maar dolce far niente staat deze zomer niet in onze agenda.