Jo Cinjaere deed op 21 mei mee aan de IM te Sankt Pölten, Oostenrijk. Wij wensen je alvast te feliciteren met je prachtige prestatie Jo verder ook een spoedig herstel toegewenst. Het verslag kan je hieronder lezen. 

Zondag 21 mei, 3h30, wekker loopt af, voorzichtig word ik wakker van een veel te korte nachtrust. De kletterende regen slaat tegen het raam zoals het de hele nacht had gedaan. Schril contrast met de afgelopen dagen waar het lekker 28 tot 30°C was. Het eerste wat door mijn hoofd schiet, die weerberichten toch, altijd verkeerd behalve als het er echt toe doet. Dit helse weer was op de Oostenrijkse internetweerberichten al aangekondigd van de week ervoor. Waarom nu en net vandaag?

Gelukkig had ik dit zien aankomen en was ik super voorbereid qua parcourskennis. Iedere bocht, iedere gevaarlijke strook in het parcours en de afdalingen zitten op mijn netvlies gebrand, de hellingen, percentages en bochten zitten als extern geheugen in mijn benen en spieren opgeslagen, weet waar ik wat moet schakelen en weet vanwaar de wind zou komen. Dat besef maakt me rustig en vastberaden, we gaan er een goede veilige wedstrijd van maken.

Het wordt bijna 4h00, tijd voor mijn traditioneel ontbijt zo’n 3.5 uur voor de start: droge spaghetti vermengeld met een fijn gesneden banaan. Yummie, smaakt heerlijk al zijn er meer lekkere ontbijten denkbaar. Het ontbijt dat de nakende wedstrijd aankondigt.

Tijd dat ik me volledig klaar stoom om te vertrekken, door de hevige stormwind van afgelopen vrijdag waar het op amper 4 uur tijd afgekoeld was van 30°C naar 15°C was de wedstrijdzone zo goed als plat geveegd door de wind en mochten we onze fiets- en loopzakken pas op raceday inchecken.

Zorgvuldig overloop ik mijn checklijstje om me ervan te vergewissen dat ik niets vergeten ben, Timechip wordt rond de enkel gedaan en nogmaals extra vast gemaakt met zwarte elektrische tape, kwestie van de chip onderweg zeker niet te verliezen (praktische tip die ik ooit van een topper kreeg).

In de gietende regen vertrek ik richting startzone, zo’n 22 km verderop. Ruime parkeergelegenheid is voorzien juist langs startzone (dit maakt het wel wat aangenamer in die gietende regen en een pluspuntje voor de organisatie).

Richting wisselzones kom ik Kurt Debouck en zijn vrouw Saskia tegen, schuilend onder een tentje om het toch nog wat droog te houden. Wensen elkaar veel succes en een veilige race en ik weet dat dit waarschijnlijk enige moment is dat ik Kurt vandaag nog zie want Kurt gaat er meestal een stukje sneller vandoor op wedstrijd dan ikzelf.

Nog snel naar mijn Goosje in het voetbalstadion om ketting door te smeren en Garmin GPS te monteren, fietszak en loopzak in wisselzone gaan hangen waar ik zie dat de tenten van de omkleedzones in grootte gehalveerd zijn wegens de gevolgen van de stormwind van afgelopen vrijdagavond, terwijl het blijft regenen met bakken uit de lucht.

Het wordt 6h30, wisselzones sluiten af en ik ga nog snel even naar de auto, mijn start is pas om 7h40, dus tijd zat.

Even later sta ik dan toch gezellig aan te schuiven voor de veel te weinig beschikbare toiletten (echt wel een minpuntje voor de organisatie). We maken van het wachten een deugd en beginnen wat te babbelen met mede-wachtenden en deelnemers. In het Duits (op zijn Jean-Marie Pfaffs) gemixt met veel Engels spreken we over het weer en de omstandigheden en dan krijgt iedereen weer het besef dat we hier vrijwillig aan deelnemen en er zelfs hebben voor betaald en komt er door de regen en het eindeloos wachten heen toch een smile op ieders gezicht. We wensen elkaar veel geluk en dan eindelijk toilet beschikbaar, oef…..

7h00 is het ondertussen, goh nog ruim tijd om naar de startzone te gaan maar dat was buiten de start van de profs gerekend, ik stond nog op de andere zijde van de rivier die we straks over moesten lopen tussen de twee zwemdelen heen. Sankt-Pölten is een race waar je dus eerst in één vijver zwemt, vervolgens het water verlaat, 300 m verder moet lopen om vervolgens een tweede stukje te zwemmen. De verbinding tussen de twee vijvers gaat over en houten brugje van zo’n 50 m.

Laat dit nu tijdens het aanschuiven naar de start blijkbaar bijna de brug te ver zijn. De brug is verdeeld in 2 zones, passage voor de athleten en passage voor toeschouwers. En ja hoor noodlot slaat hier wat toe, het aanschuiven om naar de overkant te geraken duurt welgeteld 20 minuten over 50m. Waarschijnlijk de traagste ooit in mijn leven. De zenuwen slaan toe en ik krijg een eerste adrenalinestoot. Eenmaal over de brug rest me nog 20 minuten voor mijn start maar moet nog zeker 5 minuten stappen en moet nog mijn zwempak aantrekken en streetware zak afgeven. Tijdens het aantrekken van mijn wetsuit wordt ik al doorweekt, zijn mijn kleren voor na de wedstrijd kletsnat en krijg ik mijn tweede adrenalinestoot. Ik prop alles in de zak en ga deze snel afgeven, enkele minuten voor de start ben ik klaar om aan te gaan aanschuiven, zenuwen reeds in het lijf.

Ik neem snel nog een gelleke en druk chronometer af en stap in het water. Het water voelt warmer aan dan de buitenlucht en geeft wat vertrouwen. Ik plof in het water en start met zwemmen.

Bang, nog geen 5 m verder moet ik terug in schoolslag, ademhaling in completen chaos. Ik probeer opnieuw en terug moet ik met stokkende ademhaling naar schoolslag, dit tot wel 5 x toe. De kleur van de lucht ziet er juist hetzelfde uit als de kleur van het water en met die gietende regen op mijn gezicht weet ik plots niet meer wat boven of onder water is, het voelt allemaal gelijk aan en angst slaat toe, jawel de angst van water en verdrinken spookt door mijn hoofd. Na vijfde poging probeer ik me te kalmeren en geef mezelf 2 mogelijkheden: ofwel stop je nu maar opgeven is geen optie ofwel herpak je je en doe je verder. Ik vind plots de kalmte en focus terug n ben vertrokken. (achteraf hoor ik van Dirk dat deze angstsituatie waarschijnlijk zijn oorzaak kent in het feit dat ik al reeds 2 x adrenalinestoot heb gehad in aanloop naar het zwemmen en zo wat scherpte was kwijtgeraakt).

Ik geraak op dreef maar precies nooit in mijn ritme, het water is woelig en ik zit blijkbaar tussen mensen die zich te snel hadden ingeschat of, en nu wil ik niet verwaand klinken, niet in open water kunnen zwemmen. Aan alle kanten wordt ik belaagd door mensen die geen rechte lijn kunnen houden en continu van links naar rechts zwemmen of omgekeerd.

Wat doe je dan, tja met mijn stoere watergevoeligheid ben ik verplicht van steeds ofwel in te houden ofwel mee te schuiven. Het eerste deel is 1100 m lang en blijft naar mijn gevoel eeuwig duren. Uiteindelijk bereik ik de eerste exit na 24’18”, nog relatief redelijk voor mijn geknoei. De Australische exit is een belevenis op zijn eigen, vooral de passage over het houten brugje (deze maal een stuk sneller dan bij het aanschuiven naar de start) is kippenvelmoment, veel mensen die iedereen staan aan te moedigen, maar voorzichtigheid om niet weg te glijden is aangewezen. Nog een extra 100 m over het asfalt en dan, ja hoor, in file staan aanschuiven om tweede zwemdeel aan te vatten. 3’20” later kan ik opnieuw het water in voor de laatste 800m. Hier loopt het nog chaotischer, ik zit weer tussen de dronken zwemmers en moet zelfs even kopke onder als ik wordt belaagd door 2 zwemmers van rechts en links die me blijkbaar willen sandwichen. Ik beslis dan maar om iets verder van de boeien te zwemmen maar taxeer hierbij mijn kortste afstand. Uiteindelijk geraak ik 21’35” later uit het water en ditmaal heb ik echt wel veel tijd verloren in het zwemmen.

Maar ok, hier zijn we van af, de opwarming zit erop en nu komt het gevaarlijkste deel van de race, het fietsen in de gietende regen. De wisselzone lijkt oneindig ver van het water maar zo is er tijd genoeg om wetsuit al tot middel uit te trekken.

Eenmaal aangekomen in de wisselzone neem ik mijn bikewear tas maar zie dan dat de veel te kleine omkledingstent proppensvol zit. Echt geen plaatste vrij om me om te kleden (serieus minpuntje voor de organisatie). Wisselzone één grote chaos en uiteindelijk na bijna 12’00” kan ik op mijn Goosje springen om het fietsen aan te vatten. Minsten 5 minuten teveel verloren, tdju, maar ’t is nu zo.

Eerste 3 kilometerkes zijn er om de weg aan te voelen, voorzichtig de bochten te nemen in de gietende regen, enkele ronde punten en eerste voeding in te nemen. We nemen vervolgens de lange oprit van de autosnelweg en komen zo op een strook van +/- 14 km puur rechtdoor op schitterende autosnelwegstrook. Tweede kippenvelmoment terwijl ik mijn Goosje naar een snelheid van 37 à 39 km stuw. Ik kom op vaart en begin een lange inhaalrace. Veel fietsers ga ik voorbij en word sporadisch door enkelingen voorbij gestoken. Wou dat dit eeuwig kon blijven duren vooral met de wetenschap van de aankomende gevaarlijke afdalingen gecombineerd met tweemaal een ambulance die ons voorbij vlammen met loeiende sirenes (is dit de aankondiging van het onvermijdelijke gevaar?) maar voor ik goed en wel besefte moesten we de afrit nemen. Héél voorzichtig de bocht nemen en dan patat wind op kop ipv zijwind. Na een korte overgangszone kom ik aan de voet van de eerste klim en weet ik wat ik waar moet schakelen, een kleine aanloop met vals plat om vervolgens door het dorpje rechts en links af te draaien naar de echte klim. Een Amerikaanse komt me voorbij en ik meld haar dat eerste hel zal beginnen na de bocht. We draaien samen af en hoor haar plots roepen “what the f**ck” !! Gelukkig had ik het parcours verkend en laat ik deze lieftallige Amerikaanse achter mij. De eerste paar honderd meters gaan echt zéér steil maar ik ben voorbereid. Als motivatie begin ik de personen te tellen die ik voorbij ga. Boven aangekomen komt mijn teller op 26 en 1 die me is voorbij gekomen.

Nu komt die vervloekte gevaarlijke eerste afdaling. Ik knijp remmen dicht en pulseer systematisch deze remmen om mijn snelheid onder controle te krijgen. Nu komt mijn parcourskennis me ter hulp. Ik weet echt bijna per meter en per boom en bocht hoe ik moet fietsen om heelhuids zonder kleerscheuren beneden te komen. Ik ga traag, ja je leest goed, ik ga traag maar gestaag bergaf en wordt waarschijnlijk door al die personen voorbij gestoken die ik bergop had ingehaald maar heel snel zie ik al iemand de bocht uit gaan, ik blijf kalm en daal verder. Om de 50m staan er ambulanciers of brandweermensen om ons tot voorzichtigheid aan te manen en zijn de vangrails bekleed met stootkussens. Ik zie mensen te voet gaan, ik zie mensen slippen maar blijf me focussen op het parcours en mijn afdaling en zie dat mijn snelheid ver beneden snelheid op het vlakke ligt, maar swat, beter traag en gestaag dan snel en patat op de grond, er is meer tijd te verliezen bij het vallen dan trager te fietsen.

Uiteindelijk kom ik beneden en nu volgt een mooi stukje parcours langs de Donau en trek ik mijn snelheid omhoog tegen de wind in, ik voel me in mijn element en vervolg mijn inhaalrace. Tijdens een plaspauze zie ik de lieftallige Amerikaans voorbij komen in het zog van een voorligger, hmm non-drafting? J. Een tijdje later snel ik haar weer voorbij, ze valt op, volledig in het knalrood gekleed en samen met haal racegenoot van het moment proberen ze in mijn wiel te komen, ik laat ze doen, wat kan mij het schelen.

Een beetje verder volgt na een haakse voorzichtig genomen bocht naar links de lange zware beklimming naar Gansbach.de gevreesde beklimming die ik ook perfect heb verkend en geoefend in de Ardennen.

Ik begin opnieuw de mensen te tellen die ik voorbij ga en start mijn beklimming. Het gaat bijzonder goed en zelfs sneller dan tijdens de verkenning van afgelopen vrijdag. De eerste 3 km gaan gestaag en relatief licht omhoog, ik zit in goede versnelling en goede cadans en mijn hartslag onder controle. Nu nog zeker regelmatig drinken om aan het brugje het tweede deel van de beklimming aan te snijden met gemiddeld stijgingspercentage van 10% over 2.6 km. Ik schakel kleiner en drijf mijn cadans omhoog. Het voelt perfect aan en kom véél mensen voorbijgesneld, zelfs een in koekiemonster verklede atleet (schitterende outfit). Het venijn zit hem ook hier weer in de staart, de laatste honderden meters voor Gansbach gaan de percentages omhoog. De tweede bevoorrading komt eraan en ik heb gedurende de volledige beklimming 133 mensen voorbijgevlogen en is er me tot mijn grote verbazing niemand voorbij gesneld. Ook de Amerikaanse heb ik niet meer terug gezien in het fietsen.

Met goed gevoel rij ik de laatste 25km van het parcours af. Lange afdalingen waarbij ik toch niet durfde bijtrappen wegens gladde wegen mar ondertussen was het toch al gestopt met regenen.

Met het stoppen van de regen was wel de wind komen opsteken en die zat schuin op kop tot bijna volledig zijwaarts wat dan weer andere gevaren teweeg bracht en besloot ik maar niet meer in de beugel te liggen, wil nu niet per se in de gracht rijden. Ik houd me schuin tegen de wind balancerend overeind terwijl ik mijn snelheid omhoog trek.

3h06’00 later kom ik de wisselzone binnen gefietst, laatste bochtjes in het rood geverfd neutraliseren om daar niet te vallen, en stap ik van mijn Goosje om die keurig te stallen in de wisselzone. Nog even stoppen in de penaltytent om te vragen of ik geen straftijd aan mijn been had want tijdens de lange afdaling van Gansbach was een Oostenrijker op de moto me iets komen roepen in het Duits wat ik niet verstond terwijl ik andere atleten voorbij aan het steken was. Beter zeker spelen dan een DSQ aan mijn been krijgen, is blijkbaar ok en mag verder gaan.

In deze wissel naar het lopen verlies ik alles bij elkaar 8 minuten wat een totale wissel van 20 minuten maakt en vertrek ik na 4h16’ van mijn start in het afsluitende onderdeel. Ik vrees dat de min 6 uur er niet meer in zit maar de benen voelen wel super aan. Nog nooit was ik met zo’n benen gestart in een halve triatlon.

De zon breekt door en het wordt beetje bij beetje warmer. De eerste 10 km lopen dan ook zéér vlot maar dan slaat een opstekende lage rugpijn stokken in de benen op zompige grindpaadjes (echt nie mijn ding, geef me maar asfalt) en vertraag ik wat. Ik moet serieus op de tanden bijten om het tempo erin te houden maar zie de tijd voorbijsnellen, alsook die lieftallige Amerikaanse die me nogmaals voorbij komt ik groet haar en zie haar dan in de massa verdwijnen om niet meer terug te zien L. Op 5 km van het einde kan ik me mentaal weer wat opkrikken en vind ik tanden bijtend mijn ritme weer terug ik ga voor de 1h56’00 op de halve marathon en in de laatste kilometer zie ik dat ik daar zelfs nog ruim onder kan gaan, ik krijg extra vleugeltjes en kom op de laatste stroken aan de finish, kippenvelmoment drie komt eraan, zalig de laatste bocht nemen en dan het tapijt op, nog even mijn vingertjes opsteken naar mijn reeds bijna 2 jaar overleden pa en wat handjes klappen met de speaker en vrijwilligers en dan het moment waar iedereen die start op zit te wachten, de finish, ik heb het weer gehaald, in een tijd van 6h09’00 en een onverhoopte looptijd van 1h53’00. Met veel trots neem ik de finishmedaille in ontvangst.

De vijfde halve triatlon is een feit en met veel vertrouwen kijk ik uit naar mijn grootste doel: IM 70.3 Jönköping Zweden want daar wil ik schitteren en een poging wagen om 5h30 te halen, met dit fiets en loopresultaat zit de mogelijkheid er zeker in, nog wat werken aan het zwemmen en de wissel en dan hop naar mijn grootste doel.

Echter een 5-tal dagen later slaat het noodlot toe, op een herstelritje kom ik zwaar ten val over een sierstrookje op het fietspad van een brug over de Rupel. Ik verlies de controle over het stuur en steven recht op de reling af. Ik zie de ernst van de situatie in en wil ten koste van alles de leuning van de brug proberen vast te pakken om te vermijden dat ik over de reling vlieg 7 meter lager de Rupel binnen. Bij deze actie bescherm ik mijn Goosje, vermijd ik dat ik in het water beland maar beschadig ik wel mijn pols zo erg dat operatief ingrijpen noodzakelijk is en mag ik mijn droom van Zweden definitief schrappen. De mentale pijn na de operatie overtreft de fysieke pijn maar de vele steunbetuigingen van vrienden en clubgenoten sterken me om mijn seizoen toch niet in mineur te laten eindigen. IM 70.3 Zell-am-See wordt mijn volgende grote doel en misschien komt er toch nog een derde race om mijn uiteindelijk jaardoel te bereiken: brons halen in het AWA-systeem van Ironman.

I will be back…..