“Zondag nam ik met twee vrienden van mij deel aan de “Trail des Terrils” in Charleroi.Bram Deruyck - Trail des terrils

In het tussenseizoen doe ik graag wat andere dingen om terug in conditie te raken. Iedereen overbrugd die periode op zijn manier. De ene kijkt naar niets meer en leeft een maand of twee als een echte Bourgondiër. Waar eten en drinken het voortouw neemt en sporten zelfs niet meer op zijn agenda staat. De andere blijft rustig een drietal uren per week sporten en let op zijn gewicht. Nog anderen steken hun tijd in andere hobby’s of leren zelfs honden wat overeen te komen.

Zondag was het mijn weer! Ik nam een zomersporter en een twijfelsmurf mee naar Charleroi. We gingen alle drie met een bang hartje er naar toe. Eens aangekomen deden we onze sportkleren aan in de auto om geen koud te krijgen en niet weg te waaien. We bleven zo lang mogelijk in de auto. Tien minuten voor de start kwamen we toch even buiten. De zomersporter besefte dat het toch niet al te koud was (maar deed toch nog een extra vestje aan) en had er zin in. De twijfelaar van de week keek me recht in mijn bange ogen en zei tegen zichzelf: “Ik ga dat spel eens vlot uitlopen.” Alleen ik bleef twijfelen. Ik ging er vanuit dat de eerste 10 km geen probleem mocht zijn. Maar na een bourgondisch leven weet je maar nooit.

Drie, twee, één, Start. En we waren weg. Ik kijk naar mijn twee kameraden die voorzichtig starten. De twijfelaar van de twee startte het traagst en de zomersporter liep vlot naar omhoog richting de zon. En ik, ik zat ertussen.

Na de eerste tril steeg mijn zelfvertrouwen en nam wat initiatief om voorop te lopen. Ik regelde het tempo tot aan een lang stuk tegen wind langs het water. Daar kwamen de grote mannen eens meespreken en liepen mij aan slunsen (dialect voor vodden). Nog twee terrils te bedwingen en nog 8 km te gaan (lees, stap voor stap aftellen). Na de derde terrils hadden ze op mij gewacht aan de bevoorrading. Ik besefte dat het een calvarietocht ging worden en dat ik terug de volgende weken wat conditie ga opbouwen naar volgend seizoen toe. Op een stuk langs het water met de wind in de rug liepen ze mij voor de tweede keer eraf. Ik deed teken dat ze mochten vertrekken en dat ik ze nog wel ging zien aan de meet.

Na 2u19 min kwam ik aan. Respectievelijk 3 en 4 min na mijn vrienden. Onze salonsporter die nooit buiten komt in slecht weer, en dat was het, kwam als eerst over de meet en ging met de eer weglopen.

Om toch niet te bruusk te stoppen met het bourgondisch leven kwamen we nog allen terug samen met de vrouwen en kids om te klinken op de twijfelaars verjaardag. Nogmaals proficiat (is het nu veertig of eenenveertig of toch nog negenendertig? Ik ben aan het twijfelen). Hij trakteerde nog met een heerlijk bakje gerstenat! Onze winnaar van de dag zorgde nog voor lekkere pizza’s! En ik, ik maar slikken een hele dag lang ;-)”